บันทึกสร้างศาลาพักใจในสวน กับบทกลอนถึงลมหนาว
บ่ายวันเสาร์ปลายเดือนพฤศจิกายน ลมระลอกแรกของฤดูหนาวเริ่มพัดผ่านยอดไผ่สีทองริมรั้วบ้าน เสียงใบไม้กระทบกันแผ่วเบาเหมือนเสียงกระซิบ
ความคิดที่จะสร้าง ‘ศาลาพักใจ’ หลังเล็กๆ ไม่ได้เริ่มจากพิมพ์เขียว หากแต่เกิดจากเศษไม้เก่ากองหนึ่งใต้ถุนบ้าน
“ไม้พวกนี้มันรอเวลาได้คุยกับมือคนอีกครั้ง” น้าชาญบอกอย่างนั้น
งานไม้เป็นเรื่องของลมหายใจ เมื่อไหร่ที่เราใจร้อน เนื้อไม้จะบิ่นฉีกและเสียรูป
สายลมพัด โอนเอน ใบไผ่พริ้วใจที่ริ้ว ร้อนรน ค่อยคลายหนาว
จับสิ่วไม้ แต่งเรือน ใต้แสงดาวสุขชั่วคราว แต่ตราตรึง ถึงหัวใจ
คนชอบเดินทางเท้าเปล่า สังเกตการเปลี่ยนผ่านของฤดูกาล และเชื่อมั่นว่าทุกหยาดฝนมีถ้อยคำซ่อนอยู่เสมอ
ประกอบโต๊ะทำงานไม้สนด้วยเศษไม้เก่า ฉบับคนหัดช่าง
อย่าเพิ่งทิ้งเศษพาเลทไม้หรือท่อนไม้เก่าข้างรั้ว การไสผิวไม้และเข้าเดือยแบบง่ายๆ ด้วยเลื่อย...
ทำไมสำรองข้อมูลมือถือถึงเหมือนทำประกันชีวิต
เรามักไม่คิดถึงมันจนกว่าเครื่องจะตกน้ำหรือเปิดไม่ติด รูปหลานๆ สูตรอาหารที่จดไว้ หรือเบอร์โ...
เมื่อแปลงผักหลังบ้าน สอนให้เราใจเย็นลง
การปลูกผักไม่ได้ให้แค่ต้นคะน้าหรือพริกสด แต่มันบังคับให้เราหยุดวิ่งตามเข็มนาฬิกา ต้นกล้าไม...